شمارهٔ ۴۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای دسته‌ی گل! برای عشق تو سرگردان و آواره‌ام / مانند دیو و دد، در دامن غار می‌گذرانم سوگند بدان چهره‌ی خورآسای تو، کار من به چه سان است؟ / به آستانه‌ی تو پناه آوردم و از آتش عشق تو می‌سوزم از ملک و مقام خود دور افتاده‌ام‌ای یار من! / به درگاه تو روی نهاده‌ام (پناه آورده‌ام) تا دردم را درمان کنی. گوشه‌ی چشمی به من ناکام بیفکن / تو حاتم من هستی و من به بخشش تو امیدوارم