شمارهٔ ۴۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چشم سیاه، ابروی مشکین و مژگان سیاه، (همه) مستند / سیب و گل و بادرنگ هر سه را به خود بسته‌ای من به آن بلبل مانندم که در باغ گل مست شده باشد / دیدی که آن‌ها را ندیده، دل را از دست دادم چشم تو چون تازه نرگسی است که در باغ روییده باشد / ابرویت را کمانی و چهره‌ات را دیدم که مانند ماه است امیر می‌گوید: جان من هر چه که هست فدای تو باد / چه خوش تیر محبت را از شست تو خوردم