شمارهٔ ۵۲ امیر پازواری
بِهِلْ تا بنالمْ بیدردْ سه دِل دَسْ
چِنوُنْ بنالمْ که نالهْ بِلْبِلْ مُسّْ
گرفتارِ یک جامِّه یکی گِلِ دَسْ
گِلْ به دلْ بلا بَییِهْ، بلا گِلِ دَسْ
اگر که دنی مال وُ ملک مه نَمونِسْ،
شُکِرْ کمّه که سَرْ به تنْ مه بَمُونِسْ
مه مسکینِ تَنْ غَمْ بَخِرْد اندی که تُونِسْ
مِنْ شِرِهْ بَخِرْدِمهْ، مه دِشمِنْ بَمُونِسْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بگذار بدون درد و آرام از دست دلم بنالم / چنان بنالم که بلبل مست به عشق گل مینالد پابست جایی از دست گل شدم، گل بلای دل شد، بلای از دست گل دلم گرفتار جایی هست که محبوبِ دستهی گلم در آنجاست، آن گُلچهره بلای دل من شد و بلا نیز از جانب او اسیرم کرده است. تن بینوای من آنقدر که در توان داشت غم خورد / من خود را خوردم، ولی دشمنم بر جای ماند