شمارهٔ ۵۹ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

باز هم با رفتن تو بی‌چارگی جانم را فراگرفت / باز هم زاری و ناله بر دلم افتاد (نالیدن زار دلم را فراگرفت) اشکی که از دیدگانم مانند باران فرو می‌ریزد، / تو که می‌روی مرا به چه کسی می‌سپاری؟ چه می‌شد که نزد تو می‌مردم؟ / چه می‌شد که روز فراق تو را به چشم خویش نمی‌دیدم؟ هر گاه که دو بادرنگ تو را در آغوش بگیرم، / دو بوسه از لب تو، عمر مرا دراز می‌کند