شمارهٔ ۷ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ کِهْ یٰارَبْ خَزونْ مَریزٰا
پَری وَچِهْ رِهْ بَنْدْ بَکِرْدْ آدِمیزٰا
اَیْ جانِهْ خِدٰا چٰارِهْ بِکَنْ مِهْ دَرْدٰا
تِهْ عِشْقِ دَرْدْ پِرْ بَکوُشْتِهْ آدِمیزٰا
اوُنْ دَه وُ دُوئِهْ دُولِتْ بِهْ تو یِکی وٰا (با)
اُونْ هَشْتْ وُ چِهٰارْ نَظِرْ بٰا تِهْ بَئیوٰا
اُونْ دِشِشْ تِرِهْ دَسْ بِهْ سَر مٰالِنّی وٰا
دِوٰازْدَهْ اِمٰامْ با تِهْ جِدٰا نِئیوٰا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: یارب خزان مریزاد! / پری‌زاده را آدمیزاده به بند نهاد ای خدای جانبخش من، درد عشقم را چاره کن / زیرا درد عشق تو (ای محبوب من) بسیاری از آدمیزادگان را کشته است روزی نشد که مراد دلم به برم بنشیند / آن‌گاه که بنشیند، غم از آن تهی می‌شود الهی آن دو شش نوازشگر تو شوِند / و دوازده امام از تو جدا نباشند.