شمارهٔ ۶۵ امیر پازواری
کَیْ دارمه تِماکه زاغْ بییِهْ به ته باغْ؟
مه سُوته دِلِ سَرْرِهْ دچینه سی داغْ؟
من ته بِلْبِلِ مَسْمِهْ، ته غنچهی باغْ
حَیْفِهْ بِلْبِلْ مَسْتْرِهْ غَنّی بَوّه زاغْ
زنگی وَ چه گُونْ دیمِهْ سییو تِری زاغْ
بِرَهْنِهْ بَدِنْ گَشتْ کَننْ یاسمینْ باغْ
خُور سَرْدَرْ کِرْدِهْ سیمینْ دریچهیِ طاغْ
بلکه هِندُسْتُونْرِهْ دَکِتْ بُو تُرکِ چاغْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
کی (کجا) آرزو دارم که زاغ وارد باغ تو شود؟ / و به روی دل سوختهی من بسی داغ بینبارد (بچیند)؟ من بلبل مست توام و تو غنچهی باغ هستی / ظلم است که بلبل مست تو را، زاغ همنشین شود زنگی بچگان را از زاغ، سیاهتر دیدم / که برهنه، در باغ یاسمین به گشت و گذار بودند خورشید از تاق دریچهی سیمین سر برون میکرد / شاید ترک چاغ به هندوستان افتاده باشد