شمارهٔ ۷۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امروز سر راه تو با دل تنگ نشسته بودم / چشم مستی را دیدم که چهره‌اش به رنگ گل بود صورت رنگین و دهان تنگ و آوازش بس آهنگین است / کی می‌شود که گُل‌چهره را در بر بگیرم؟ گرم مردن است به هر کس که بانگ برزنی / با قلم سیمین پرده‌ی هزار رنگ می‌کشی هر کس که از درون صدف تنگ بیرون آید / از دست ستاره‌ی شباهنگ خون می‌خورد