شمارهٔ ۷۴ امیر پازواری
امیر گنه: مه دوستْ که مره کنه جنگ
دُوستِ جنگْ نواجشْ بُو، نُوومره ننگ
خوبونْ به شراب مَستنهْ، مُطْرِبون چنگ
منْ عاشقِ ته کار و کردارمهْ، خشْ خنگ
اُونْ‌ها کرده ته عشقْ به منه دِل تنگْ
اُونطورْ که رُومی به تُرکسْتُونْ کرد بُو جنگ
بالابلنْ، مشکینْ کَمنْ، مه میوون تنگ
دَنْدُونْ دُرّو لُو عقیقه، ته دهونْ تنگْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: دوست من که با من می‌جنگد / جنگ دوست برایم نوازش است، نه ننگ خوبان به شراب مستند و رامش‌گران به چنگ‌نوازی / من عاشق کار و کردار توام،ای نیک‌سرشت چنان عشق تو با دل تنگ من نمود / آن‌گونه که رومی در ترکستان جنگ می‌کرد ای بالابلند، مشکین گیسو و‌ای کمرباریک / دندان در و لب سرخ‌فام و دهانت تنگ است