شمارهٔ ۷۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن‌گاه که استاد ازل گِل آدم را می‌سرشت / عشق تو را ستّارالعیوب به دل من افکند مانند هاروت، در چاه بابلِ تو گرفتارم / مهر تو را می‌ورزم و بهره‌ای ندارم با یک بوسه‌ی سخت، دسته‌ی گل تو چروکیده می‌شود / چندین کس برای تماشا به‌سوی کاکل (زلف) تو می‌روند چند بار جعد (پله‌ی) مویت را مشکین می‌کنی‌ای گل! /‌ای نازک بدن، چهره‌ی تو چگونه تا به این اندازه مانند گل می‌شود؟