شمارهٔ ۷۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بچه‌ی (فرزند) گیلان را دیدم ه چرخ نخ‌ریسی را می‌چرخاند / سرمه بر چشم کشیده و آن را با ناز و کرشمه می‌گرداند باز دوباره چرخه‌ی نخ‌ریسی را مرتّب می‌گرداند / آتش عشق در سینه‌ی من زبانه می‌کشید، زبانه گاهی راز دل می‌گفت، گاهی به سوی خرچ نمی‌رفت / گاهی پشّه را پیل و گاهی پیل را پشّه می‌گفت اکنون که پشّه و پیل با هم کلنجار می‌روند (محاوره می‌کنند) / زندگانی پیل از دست پشّه تلخ می‌شود