شمارهٔ ۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

پای سوسن‌گونه‌ات را بر سر گل سرخ نهادی / که اگر ساعتی روی آن راه بروی، آبله می‌کند. ساعتی از ندیدن تو، به دور نیستم / تا مرغ جانم از قفس تن به سوی تو پرواز کند روزی نشد که مراد دلم به برم بنشیند / آن‌گاه که بنشیند، غم از آن تهی می‌شود امیر می‌گوید: که در این جهان کهن یک ساعت، / سینه‌ی من هرگز از غم تهی نمی‌شود.