شمارهٔ ۸۲ امیر پازواری
دُونا اُونِهْ که مَجْنِهْ زَمونهیِ چَمْ
نٰادوُنْ اونه که خِرْنِه زَمُونهیِ غَمْ
دلْ غَمْ نَخِرْ تُو، اینه زَمُونِهیِ چَمْ
بارِ هِجْرِهْ که قامِتِ چَرْخْ بُونِهْ خَمْ
آرزو دارمه تَنْ به ته تَنْ دپیچِمْ
زَوُونْ به دِهُونْ، لُو به لُو هامکیچِمْ
امیر گِنِهْ: من ته حُسْنِ وَرْ بُوریجِمْ
ته مشکینْ کَمِنْدْرِهْ شه گِرْدِنْ دَپیچِمْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دانا آنکس است که به روال زمانه گذران میکند / نادان آنکس است که غم زمانه را میخورد ای دل غم مخور، عادت و روش زمانه اینگونه است / از بار هجران است که قامت چرخ زمان خم میشود آرزو دارم که تن به تن گُلم بپیچم. /زبان را به زبان و لب را به لب آشنا کنم امیر میگوید: من برای زیبایی تو بریان شوم / و کمند مشکین تو را به گردن خود بپیچم