شمارهٔ ۸۴ امیر پازواری
بُرو شووُ روز با هم جدا نووئیمْ
اَندی شوُ و روزْ اِنِهْ که ما نووئیمْ
در بندِ غَمِ بُورْدِهْ دنیا نووئیمْ
اَمروزرِهْ خِشْ‌دار، بلکه فردا نووئیمْ
به باغ ارچه گِلْ خِشْ نما نووئیمْ
غنیمِتِهْ خارِ کسِ پا نووئیمْ
اگر هیچ‌کس دَرْدِ دوا نووئیمْ
بارِ محنت وُ رنجُ و بلا نووئیمْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بیا شب و روز از هم جدا نباشیم بسیار شب و روز آید که ما نباشیم در بند غم دنیای رفته نباشیم امروز را خوش بگذران، بلکه فردا نباشیم به باغ اگر که گل خوش‌نما نباشیم غنیمت است که خاری به پا نباشیم اگر برای درد کسی دوا نباشیم بار محنت و رنج و بلا نباشیم