شمارهٔ ۸۶ امیر پازواری
هادَه دَمْرِهْ مه دَمْ که نَمونِسْ مه دَمْ
یکدم خُودهٰا پِرْسْ که بَدِنْ دارمه بیٰ دَمْ
عیسی دَمِهْ ته دَمْ گَرْ به خاکْ دَمی دَمْ
بِدَمْ مِرْدِهْرِهْ دَمْ، که دَمْ آورِهْ دَمْ
دَرْمِهْ کِشتی آسٰا به گردابِ ته غَمْ
اَیْ وایِ مِرادْ! کی بئیتی به مه چَمْ
بِهِشْتْ جِهْ جِدابَیْمِهْ به سونِ آدِمْ
مالّمِهْرُو به خاکْ، دَرْدَ نُووُنه مه کَمْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دم خود را به من بدم، که نفس برایم نمانده / یک لحظه از خود بپرس که بدنی بیجان (نفس) دارم دم تو عیسایی است، اگر یکدم به خاک بدمی / دم خود را به من مرده بدم که دم، دم میآورد مانند کشتی در گرداب غم تو گرفتارم /ای باد مراد! کی به سوی من میوزی؟ مانند «آدم» از بهشت جدا شوم / روی به خاک میسایم ولی دردم نمیکاهد