شمارهٔ ۹۴ امیر پازواری
گِتی که تنه یارْمِهْ همیشکْ ته بُومْ
تنه دشمنِ دَرْ نَهَلِمْ یکی گُومْ
دَمی دوستْ نِئی وُ دشمنْ بی اَندی تُومْ
آخرْ هدایی مه دشمنِ دِلِ کُومْ
نرسمّه بمیرم کَسْ نَئیره مه نُومْ،
یکْ لحظه (اتّا دقیقه) به خاک، مه تنْ نئیره آرُومْ،
فردا خاکِ سَرْ بَوینِنْ مه همکارُومْ
یکی چِشْ‌رِهْ خونْ اِنِهْ، یکی‌رِهْ بارُومْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
گفتی که یار تو و همیشه از آن توام / و یک گام به درگاه دشمن نمی‌گذارم یک دم دوست من نشدی، و این همه وقت دشمن من بودی / و عاقبت کام دل دشمنم را روا ساختی می‌ترسم که بمیرم و کسی نامی از من نبرد، / و یک آن (یک دقیقه) تن من در خاک آرام نگیرد. فردای مرگم، هم‌کاران بر سر خاکم می‌بینند / که از یک دیده‌ام خون و از دیگری باران اشک روان است