شمارهٔ ۹۷ امیر پازواری
ویهارْ درآموُ، عالمْ بوّییه روشِنْ
به کوه و صحرا، لالهْ رنگارنگْ جُوشِنْ
زمینْ اطلسِ سبزه رنگْ دارْنِهْ پُوشِنْ
مُنَقّشْ چه دیبا وُ شکوفه هُوشِنْ
چمن گِل خندونهْ، غنچهْ دَرْپُوشِنْ
بِلْبِلْ به هزارْ نغمه نوا خَروُشِنْ
زنّار دَوِسْتْ عابد و سَبْحه فِروُشِنْ
زاهدْ زهد و تقویٰ بِهِشْتْ، بادِهْ نُوشِنْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بهار آمد، جهان گردید رخشان ز لاله کوه و صحرا (هامون) گشت الوان زمین از سبز اطلس، جامه بر تن شکوفه ریخت چون دیبا به دامن چمن خندان، چو گل‌ها غنچه‌پوش است به صدها نغمه، بلبل در خروش است در این هنگامه عابد بست زنّار همانگه سبحه را بفروخت ناچار رها بنمود زاهد زهد و پرهیز بنوشد باده و می‌جای آن نیز