شمارهٔ ۱۹۸ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن به پاکی و طهارت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از خاک بهشتی و آب کوثر است. او تصریح می‌کند که هیچ چیز به اندازه میخانه و شراب خوشایند نیست. گرچه وقتی ساغر و مینا خالی می‌شوند، به یاد شراب ناب است. او از تنهایی و غم دوری معشوقش حرف می‌زند و خود را شبیه پرنده‌ای می‌داند که بدون بال است. شاعر خبر از دلتنگی و غم فراوانش دارد و در عین حال به یاد دوستی که از او دور شده، به عشق و خاطراتش اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند دوست از او پنهان شده، اما هرگز از یادش نرفته است.