غزلیات — دیوان اشعار رفیق اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار رفیق اصفهانی
Author: رفیق اصفهانی

رفیق اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — به سر دارم هوای سجده خاک آستانی را
شمارهٔ ۱ — بُوَد که درگذرند از گناهکاریِ ما
شمارهٔ ۵ — با غیر دیدم آن صنم سیم ساق را
شمارهٔ ۳ — رخت ای ماهرخ، ماهست، ماه دلفریب اما
شمارهٔ ۴ — اگر بودی اثر فریاد ما را
شمارهٔ ۶ — شب هجران همه دیدند یاران حال زارم را
شمارهٔ ۸ — کجا میل گلستان است ما را
شمارهٔ ۷ — ای روی نکرده سوی دل‌ها
شمارهٔ ۱۵ — از بهر یار دیده به کار است بس مرا
شمارهٔ ۱۰ — ای دلبری کز دلبران همتا نمی‌بینم تو را
شمارهٔ ۱۱ — برد آن نامسلمان گر دل و جان اینچنین ما را
شمارهٔ ۱۲ — هستم ز کوی آن بت گل پیرهن جدا
شمارهٔ ۱۳ — تا کی خبر ز روز سفر می دهی مرا
شمارهٔ ۱۴ — راضیم هر چه می داری به این خواری مرا
شمارهٔ ۱۶ — از آن مژگان تر جاروب کردم آستانش را
شمارهٔ ۹ — جفاکاری، چه می دانی تو یارا
شمارهٔ ۲۲ — گر نیست به یاران ز وفا یار، مصاحب
شمارهٔ ۱۸ — تا ماه رسیده آهم امشب
شمارهٔ ۲۱ — بود اگر با قد موزون آفتاب
شمارهٔ ۱۹ — اهل وطن بهم همه یارند و من غریب
شمارهٔ ۲۴ — در موسمی که خیمه زند در چمن سحاب
شمارهٔ ۲۰ — ای به زیبائی رخت چون آفتاب
شمارهٔ ۱۷ — حیف از تو ای پری که شوی یار با رقیب
شمارهٔ ۲۳ — آن را که نیست آگهی اصلا ز سر غیب
شمارهٔ ۳۱ — از هر رهی که دیده ام آن مه گذشته است
شمارهٔ ۲۸ — نگار من چو تو زیبا نگار بسیار است
شمارهٔ ۲۷ — نگار من عجب زیبا نگاری است
شمارهٔ ۳۰ — تو را میخانه ای بت تا مقام است
شمارهٔ ۳۲ — نه ماه من ز پری رسم دلبری آموخت
شمارهٔ ۲۹ — مر مکش که ترا می کنند خلق ملامت
شمارهٔ ۲۵ — طغیان چو کرد عشق به دل فکر خانه نیست
شمارهٔ ۲۶ — گلستان خرم است و گل ببار است
شمارهٔ ۴۰ — با آنکه وفادارتر از من دگری نیست
شمارهٔ ۳۴ — بعد عمری کاری پسر می بینمت
شمارهٔ ۳۶ — به من هر کار آن پرکار کرده است
شمارهٔ ۳۹ — درد من از تو دوا گشت؟ نگشت
شمارهٔ ۳۳ — این چین فکنده در جبین کیست
شمارهٔ ۳۵ — مرا تا جان بجسم ناتوان است
شمارهٔ ۳۷ — به تن تا جان غم فرسود من هست
شمارهٔ ۳۸ — گر رفت جان و جسمم شد خاک آستانت
شمارهٔ ۴۲ — همین نه در دل من صبر، دلستان نگذاشت
شمارهٔ ۴۸ — تو گر خون ریزیم ممنونم ای دوست
شمارهٔ ۴۴ — یار اگر بیگانه از اغیار باشد خوشتر است
شمارهٔ ۴۱ — تا دست می دهد می و معشوق می پرست
شمارهٔ ۴۳ — عاشق مگو که عاقل و فرزانه خوشتر است
شمارهٔ ۴۶ — زاهد به جرم مستی عشقم، شتاب چیست
شمارهٔ ۴۵ — چشم من، پنهان ز چشم مردمان می‌خواهمت
شمارهٔ ۴۷ — جانم ز تن درآمد و در سر هوای تست
شمارهٔ ۵۵ — آن را که به کف سیمی و در دست زری نیست
شمارهٔ ۵۶ — ز خلق تا اثر و از جهان نشانی هست
شمارهٔ ۴۹ — بود هر درد را درمان شکی نیست
شمارهٔ ۵۲ — صد جفا بر دلم از یار جفاکاری هست
شمارهٔ ۵۱ — جز جفاکار تو با من ز جفا کاری نیست
شمارهٔ ۵۳ — به جان و دل مرا پیوند از آن است
شمارهٔ ۵۴ — آنکه از عار به یاران نشود یار اینست
شمارهٔ ۵۰ — بی قرارم از فراق یار یار من کجاست
شمارهٔ ۶۱ — دیدن آن سرو نازم آرزوست
شمارهٔ ۵۷ — نه روی گل چو روی دل آرای دلبر است
شمارهٔ ۶۰ — کسی چون تو بلا هرگز ندیده است
شمارهٔ ۵۹ — برده دل از من پری‌رویی نمی‌گویم که کیست
شمارهٔ ۶۲ — کار من مهر تو و پیشه تو کین منست
شمارهٔ ۶۳ — با کوی یار روضه ی دارالقرار چیست
شمارهٔ ۶۴ — بهر تو مرا پیشکشی جز دل و جان نیست
شمارهٔ ۵۸ — منم که مهرهٔ بخت مرا گشادی نیست
شمارهٔ ۶۹ — چنان گشته کامم ز ایام تلخ
شمارهٔ ۶۵ — بیمار درد را که دوا درد دیگر است
شمارهٔ ۷۱ — چه باشد گر ترا ویرانه ی من خانه ای باشد
شمارهٔ ۷۰ — کی به حسن آن که پریچهره و مهوش باشد
شمارهٔ ۷۲ — مرا در جسم تا جان آفریدند
شمارهٔ ۶۷ — ماهی تو و جات طرف بامت
شمارهٔ ۶۸ — دریغ یار عزیزم که از وفا عاری است
شمارهٔ ۶۶ — فصل گل شد، سیر باغ و بوستانم آرزوست
شمارهٔ ۷۴ — دلدار من به زاری اگر یار من شود
شمارهٔ ۷۳ — هر کس به ره وفا نشیند
شمارهٔ ۷۵ — با غیر یار ترسم اگر یار من شود
شمارهٔ ۷۶ — نه خود با من جفا آن بی وفا کرد
شمارهٔ ۷۹ — غمش جا در دلم تنها ندارد
شمارهٔ ۸۰ — به دل هر کس غم جانان ندارد
شمارهٔ ۷۷ — چه می در جام من پیر مغان کرد
شمارهٔ ۷۸ — به من یارم سر یاری ندارد
شمارهٔ ۸۱ — مرا دیوانه آن جانانه دارد
شمارهٔ ۸۳ — مرا خاطر از آن بی غم نباشد
شمارهٔ ۸۲ — به عالم شادمان رندی زید کز هر غمی خندد
شمارهٔ ۸۶ — مرا به باده کشی کاش آنکه عیب کند
شمارهٔ ۸۵ — تا کی ای زیبا صنم تا چند ای حوری نژاد
شمارهٔ ۸۴ — از برم ای نگار حور نژاد
شمارهٔ ۸۸ — نمی خواهی دلم چون شاد [و] می خواهی غمین باشد
شمارهٔ ۸۷ — هر که یک لحظه حدیث غم من گوش کند
شمارهٔ ۹۲ — گر چرخ فلک با همه کس جور و جفا کرد
شمارهٔ ۹۵ — دلم به وصل تو روزی که شادمان باشد
شمارهٔ ۹۶ — کی جز تو در دل من دلدار دیگر آید
شمارهٔ ۸۹ — زین پریشانان مکش دامن که حیران تواند
شمارهٔ ۹۰ — ترک تو چون ز دل کسی ای دلستان کند
شمارهٔ ۹۳ — خوش آنکه شب غمم سر آید
شمارهٔ ۹۱ — دلش دادم که با او همدم و هم خانه خواهم شد
شمارهٔ ۹۴ — فغان که مدعیان از منت جدا کردند
شمارهٔ ۱۰۳ — مگر از سینه ی من دل برآید
شمارهٔ ۱۰۴ — دانی که از هجران تو بر ما چه شب‌ها بگذرد
شمارهٔ ۹۹ — آنچنان از تب عشق تو تنم می‌سوزد
شمارهٔ ۹۷ — غنچه و سرو کار آن قد و دهن نمی کند
شمارهٔ ۹۸ — ز کوی یار به من زان خبر نمی آید
شمارهٔ ۱۰۰ — خوشا کسی که کباب و شراب با تو خورد
شمارهٔ ۱۰۱ — آن جفا پیشه که منعش ز جفا نتوان کرد
شمارهٔ ۱۰۲ — نه مهر، خوبی روی ترا نه مه دارد
شمارهٔ ۱۱۰ — عاشق یاری جفا بسیار می‌باید کشید
شمارهٔ ۱۰۸ — به من هر روز آن پیمان گسل پیمان از آن بندد
شمارهٔ ۱۰۹ — سوی آن کز تو دلش خوش به نگاهی باشد
شمارهٔ ۱۰۶ — گر ناله ی زارم اثری داشته باشد
شمارهٔ ۱۰۷ — چند روزی از سر کویت سفر خواهیم کرد
شمارهٔ ۱۱۲ — بینم اگر به جز تو زیانم بدیده باد
شمارهٔ ۱۱۱ — کی به من رحم دگر خواهی کرد
شمارهٔ ۱۰۵ — مرا با یار خود ای کاش بگذارند و کار خود
شمارهٔ ۱۱۶ — ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد
شمارهٔ ۱۱۷ — به رهی چو پادشاهان گذر آن پسر ندارد
شمارهٔ ۱۱۸ — هرگز به دلم یاد تو ای ماه نیامد
شمارهٔ ۱۱۳ — شوخی که آشنا بکسی غیر ما نبود
شمارهٔ ۱۱۹ — کو عاشق آزاری چو او تا عاشق زارش کند
شمارهٔ ۱۲۰ — گفتم آن لعل لب از شیره جان ساخته‌اند
شمارهٔ ۱۱۴ — نکویان را وفا آئین پسندند
شمارهٔ ۱۱۵ — دلم با ناتوانی پاس چشم یار هم دارد
شمارهٔ ۱۲۳ — لعل جانان یارب از جان ساختند
شمارهٔ ۱۲۴ — گر نسوزد دل دلدار به من جا دارد
شمارهٔ ۱۲۶ — هر که را یاد تو در دل نفسی می آید
شمارهٔ ۱۲۷ — گر جهان از ماه تا ماهی از آن من شود
شمارهٔ ۱۲۵ — گر چنین دلبر من آفت جان خواهد شد
شمارهٔ ۱۲۲ — نه ضعف تن ز جانم سیر دارد
شمارهٔ ۱۲۸ — خوش آنکه مرا کشته به میدان تو یابند
شمارهٔ ۱۲۱ — این ماه که جا به بام دارد
شمارهٔ ۱۳۱ — گلعذاران نگار من نگرید
شمارهٔ ۱۲۹ — شاه من با خیل خوبان چون ز راهی بگذرد
شمارهٔ ۱۳۰ — گل به گلشن زان گل رخسار یادم می دهد
شمارهٔ ۱۳۴ — دایم به تو این گرمی بازار نماند
شمارهٔ ۱۳۲ — چکنم که باز آمد شب و یار من نیامد
شمارهٔ ۱۳۳ — گر از دل و جان صبر و سکون شد شده باشد
شمارهٔ ۱۳۵ — ندانستی گرم شاد از نگاه گاه گاه خود
شمارهٔ ۱۳۶ — آنکه ما را شیوهٔ تعلیم جز یاری نداد
شمارهٔ ۱۴۰ — ز ما ترک سهی‌قدان رعنا برنمی‌آید
شمارهٔ ۱۴۱ — گر مصور مه من نقش تو دلخواه کشد
شمارهٔ ۱۴۲ — خوشا بادی که با آن باد گرد کوی یار آید
شمارهٔ ۱۴۳ — نمی‌گویم ترا مهر و وفا اصلا نمی‌باشد
شمارهٔ ۱۴۴ — بی وفائی که علاج دل پرخونم کرد
شمارهٔ ۱۳۸ — شاد باد آنکه ز ناشادی من یاد نکرد
شمارهٔ ۱۳۹ — لب تشنه ایم افغان زان نوش لب که دارد
شمارهٔ ۱۳۷ — قاتل من ترک قتل بی گناهی هم نکرد
شمارهٔ ۱۵۱ — دل به نازی برد از من باز طناز دگر
شمارهٔ ۱۵۰ — نهادم بهر شرح شوق هر گه خامه بر کاغذ
شمارهٔ ۱۴۶ — آن که لطفش گره از خاطر ما بگشاید
شمارهٔ ۱۴۷ — در نیکوئی آفت جهان شد
شمارهٔ ۱۴۵ — بهار آمد و یار کسی نمی‌آید
شمارهٔ ۱۵۲ — بی وفا یار من از یاری من عار مدار
شمارهٔ ۱۴۸ — غمین عشق غم روزگار کم دارد
شمارهٔ ۱۴۹ — جلوه که آن تازه جوان می کند
شمارهٔ ۱۵۵ — ما را چو تو نیست یار دیگر
شمارهٔ ۱۶۰ — نمی شوم ز سگ کوی او جدا هرگز
شمارهٔ ۱۵۶ — روی تو یا آفتابست ای پسر
شمارهٔ ۱۵۳ — خواهم شکست زاهد چون در بهار دیگر
شمارهٔ ۱۵۸ — زان نور دو دیده تا شوم دور
شمارهٔ ۱۵۹ — از جان بهر صد بار اگر گویند جانی ای پسر
شمارهٔ ۱۵۴ — دیدن قاصد خوش و خوشتر از آن پیغام یار
شمارهٔ ۱۵۷ — هر دم ای یار ز تو می کشم آزار دگر
شمارهٔ ۱۶۶ — غیر از سگ درش ز کسی حال ما مپرس
شمارهٔ ۱۶۷ — نمود چون مه نو رخ ز طرف بام افسوس
شمارهٔ ۱۶۳ — به سینه خون شد و دلدار غافلست هنوز
شمارهٔ ۱۶۲ — بوده است ترا داغ نگاری نه و هرگز
شمارهٔ ۱۶۱ — روزم سیاه شد ز نگاه کلاه دوز
شمارهٔ ۱۶۸ — گر بهای می ستاند خرقه پیر می‌فروش
شمارهٔ ۱۶۴ — شد سبزه ی خط از لب آن ماه لقاسبز
شمارهٔ ۱۶۵ — گر دهد بلبل ز شوق روی گل جان در قفس
شمارهٔ ۱۶۹ — شکر کز انجام خوب و خوبتر ز آغاز خویش
شمارهٔ ۱۷۰ — ای همه جای تو خوش ای همه اعضای تو خوش
شمارهٔ ۱۷۲ — مهی دارم ندیده کس مثالش
شمارهٔ ۱۷۱ — دل هر کس به کاری خوش من و عشق نگاری خوش
شمارهٔ ۱۷۴ — دلارامی که غافل نیستم یک لحظه از یادش
شمارهٔ ۱۷۵ — به صورت ماه را گفتم شبی چون روی نیکویش
شمارهٔ ۱۷۳ — اگر روزی دهم صد بار جان نادیده دیدارش
شمارهٔ ۱۷۶ — ترا یک بار اگر گیرم در آغوش
شمارهٔ ۱۸۰ — به گلشن بگذرد گر با چنین قد و چنان عارض
شمارهٔ ۱۸۳ — منم از چشم سیاهی به نگاهی قانع
شمارهٔ ۱۸۴ — با رقیب از سر نو عهد و وفا بست دریغ
شمارهٔ ۱۸۱ — صبر کردم بر جفای او غلط کردم غلط
شمارهٔ ۱۷۷ — منم آن عاشق سرگشته که بر خاک درش
شمارهٔ ۱۷۹ — با ناله و آه همنشین باش
شمارهٔ ۱۸۲ — بی تو ای رخشنده اختر زاختر رخشان چه حظ
شمارهٔ ۱۷۸ — از عشق تو در ملالتم کاش
شمارهٔ ۱۹۱ — باور کس نشود قصه ی بیماری دل
شمارهٔ ۱۹۲ — ز تیغ ناز شوخی می‌تپد دل
شمارهٔ ۱۸۵ — صدق و کذب من و اغیار نمی‌دانی حیف
شمارهٔ ۱۸۶ — ای دلبر نازنین شمائل
شمارهٔ ۱۸۹ — تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گل
شمارهٔ ۱۸۷ — کشد بهر وفا تا کی جفا دل
شمارهٔ ۱۹۰ — داند کدام سنگدلم کرده تنگدل
شمارهٔ ۱۸۸ — رفتی و رفت از غمت ای غمگسار دل
شمارهٔ ۱۹۸ — گرفتم ز نادیدنت خون نگریم
شمارهٔ ۲۰۰ — همه از عشق من مات و من از عشق تو حیرانم
شمارهٔ ۱۹۹ — پاک و پاکیزه است اصل گوهرم
شمارهٔ ۱۹۵ — عیانست از رخ کاهی، ز اشک ارغوانی هم
شمارهٔ ۱۹۳ — آمدی رفتی از برم غافل
شمارهٔ ۱۹۴ — نثار راه جانان کی سزد جانی که من دارم
شمارهٔ ۱۹۶ — چه حسن است اینکه گر صد بار رویت هر زمان بینم
شمارهٔ ۱۹۷ — بیا ای مونس شبهای تارم
شمارهٔ ۲۰۷ — تا چند جدا ز یار باشم
شمارهٔ ۲۰۳ — ای کرده جوانی تو پیرم
شمارهٔ ۲۰۵ — به حسرت ای پری می دانی از کویت چسان رفتم
شمارهٔ ۲۰۱ — نیاید تا به لب از ضعف جانم
شمارهٔ ۲۰۶ — پیاله داد بدستم سبو نهاد به دوشم
شمارهٔ ۲۰۲ — چنان ز عشق تو بدنام خلق ایامم
شمارهٔ ۲۰۴ — روزگاری روز خوش از وصل یاری داشتم
شمارهٔ ۲۰۸ — به کوی یار باشد مدعی را راه و مسکن هم
شمارهٔ ۲۱۲ — من دوستی به غیر برای تو می‌کنم
شمارهٔ ۲۱۳ — به قربان قد و بالات گردم
شمارهٔ ۲۱۶ — بر آن سرم که دل به دلبری ندهم
شمارهٔ ۲۰۹ — نداده هیچ جایی شور عشقی هیچ کس یادم
شمارهٔ ۲۱۱ — نمی‌کرد از غم جان دادن آزادم چه می‌کردم
شمارهٔ ۲۱۰ — چگونه از سر کوی کسی بار سفر بندم
شمارهٔ ۲۱۴ — هر جا به خاک پا نهم از گریه تر کنم
شمارهٔ ۲۱۵ — امروز بی تو خاک چنین گر به سر کنم
شمارهٔ ۲۲۲ — دل چیست تا به دست تو ای دلستان دهم
شمارهٔ ۲۱۹ — به جانم از غم جانان چه سازم
شمارهٔ ۲۱۸ — زار از سر کوی یار رفتیم
شمارهٔ ۲۲۱ — بود صیاد خوشدل تا من ناشاد می‌نالم
شمارهٔ ۲۱۷ — ما را نه چشم یاری نه یار مهربان هم
شمارهٔ ۲۲۴ — نه تنها در ره یاری جفا زان بی وفا دیدم
شمارهٔ ۲۲۳ — شب تا به روز بر سر کویت فغان کنم
شمارهٔ ۲۲۰ — از کوی تو غیر رفت و ما هم
شمارهٔ ۲۲۷ — تا از تو دور ای در نایاب مانده ام
شمارهٔ ۲۲۹ — شود چون شب بروزو روزگار خویشتن گریم
شمارهٔ ۲۲۸ — به عالم حاصلی جز غم ندارم
شمارهٔ ۲۳۱ — من توبه ز صهبا چکنم گر نتوانم
شمارهٔ ۲۳۰ — مگذار که از حسرت دیدار بمیرم
شمارهٔ ۲۲۵ — چو در کنار رقیبان ترا نظاره کنم
شمارهٔ ۲۲۶ — چو من از هجر آن لیلی لب شیرین دهن میرم
شمارهٔ ۲۳۲ — بی تو جانا زندگانی چون کنم
شمارهٔ ۲۳۸ — از درت امروز و فردا ای دلارا می روم
شمارهٔ ۲۳۹ — حال بسیار ناخوشی دارم
شمارهٔ ۲۳۵ — دوستان را به خود از بهر تو دشمن کردم
شمارهٔ ۲۳۷ — ز جور دوست گر خود را به کام دشمنان دیدم
شمارهٔ ۲۳۶ — خوش آنکه جان به پایت ای دلستان فشانم
شمارهٔ ۲۳۳ — شنیدمت که به حسنی فزون ز ماه چو دیدم
شمارهٔ ۲۴۰ — به کار مشکل خود یاری از یاری نمی‌بینم
شمارهٔ ۲۳۴ — به از عشق و گدایی منصب و جاهی نمی‌دانم
شمارهٔ ۲۴۴ — از لطف نمی بینی سویم چه خطا کردم
شمارهٔ ۲۴۳ — رخت جنت قدت طوبی است گفتم
شمارهٔ ۲۴۵ — به عالم حاصلی جز غم ندارم
شمارهٔ ۲۴۶ — چند از دست تو سوزد جان من
شمارهٔ ۲۴۱ — زان دم که با تو عهد گسل عهد بسته ام
شمارهٔ ۲۴۸ — بیا ای بت دمی در کعبه از بتخانه مسکن کن
شمارهٔ ۲۴۲ — به بلا زار و مبتلا که منم
شمارهٔ ۲۴۷ — پس از کشتن گذاری بر مزارم می‌توان کردن
شمارهٔ ۲۵۰ — دلم خواهد که جان در راه خوبان
شمارهٔ ۲۵۳ — ز خوناب دل و از دیده خونابه بار من
شمارهٔ ۲۵۴ — نداند کاش قدر مهر من مهرآزمای من
شمارهٔ ۲۴۹ — شد جان پاکان در رهت از بسکه خاک ای نازنین
شمارهٔ ۲۵۶ — خوشم بسایه ات ای سرو نازپرور من
شمارهٔ ۲۵۵ — با من آن نامهربان مه مهربان خواهد شدن
شمارهٔ ۲۵۱ — رخ مانند گلبرگ ترش بین
شمارهٔ ۲۵۲ — دور شد از یکدگر دور ز جانان من
شمارهٔ ۲۶۱ — من نه در پیری ز هجر آن جوانم ناتوان
شمارهٔ ۲۵۸ — صید سگان ایندرم تیع جفا بر من مزن
شمارهٔ ۲۶۲ — دل نه همین می برد از من حسن
شمارهٔ ۲۶۳ — به کار عشق خوشم خود چه کار بهتر ازین
شمارهٔ ۲۶۰ — به عمر خضر جدا از تو نیستم خرسند
شمارهٔ ۲۶۴ — بیندیش ای پسر از آفت چشم بداندیشان
شمارهٔ ۲۵۷ — به غیر دل که کند تا سحر فغان با من
شمارهٔ ۲۵۹ — عاشقان را به جفا خوار مکن
شمارهٔ ۲۶۷ — شد چو شب روزم سیاه از دست تو
شمارهٔ ۲۷۱ — با این همه بی وفائی تو
شمارهٔ ۲۶۵ — خوش است در سرمه روی نیکوان دیدن
شمارهٔ ۲۷۲ — گر سر ببرندم نکشم پا ز در تو
شمارهٔ ۲۶۹ — نه صبر دارم و نه تاب و نه توان بی تو
شمارهٔ ۲۶۶ — آن می که هست آّب خضر شرمسار از آن
شمارهٔ ۲۷۰ — دو دلستان که بلای دلند و جان هر دو
شمارهٔ ۲۶۸ — کس را اگر یاری بود ای یار یاری همچو تو
شمارهٔ ۲۷۴ — گل خوار بود چو خار بی تو
شمارهٔ ۲۷۶ — خوش تر ز طوبی است به خوبی نهال تو
شمارهٔ ۲۷۵ — جان و دلم راست صد رخنه هر سو
شمارهٔ ۲۷۷ — افکند مرد چنین گر نگه پرفن تو
شمارهٔ ۲۷۸ — آمد ز خانه بیرون در دست جام باده
شمارهٔ ۲۷۹ — این همه الفت به غیر از من جدایی این همه
شمارهٔ ۲۸۰ — ای می فروش آزادیم زین سبحهٔ صددانه ده
شمارهٔ ۲۷۳ — دشمنی آن قدر که با ما تو
شمارهٔ ۲۸۴ — تا کلک قضا رقم کشیده
شمارهٔ ۲۸۵ — عادت به این مکن که کنی جور و کین همه
شمارهٔ ۲۸۷ — به چرخ اگر چه فزونست از شماره ستاره
شمارهٔ ۲۸۳ — بی‌جهت توسن کین تاخته‌ای یعنی چه؟
شمارهٔ ۲۸۶ — جان می کندم ز تن کناره
شمارهٔ ۲۸۸ — کشم جور از غمت ای نازنین ماه
شمارهٔ ۲۸۱ — تا لاله و گل هست میان گل و لاله
شمارهٔ ۲۸۲ — تنی دارد بنامیزد ز جان به
شمارهٔ ۲۹۳ — نظر سوی دل افگاری نداری
شمارهٔ ۲۹۱ — ای خوی بد ای دلبر بدخو که تو داری
شمارهٔ ۲۹۲ — کی تو چو من ای نگار داری
شمارهٔ ۲۸۹ — دقیقه فهم و ادا دان و نکته دان شده ای
شمارهٔ ۲۹۶ — خوش آنکه کشی باده و از خانه برآیی
شمارهٔ ۲۹۴ — بخشم از من گذر کردی و رفتی
شمارهٔ ۲۹۰ — بازم چو شمع آتش به جان زد آتشین‌رخساره‌ای
شمارهٔ ۲۹۵ — ز تست ما را امید یاری به توست ما را امیدواری
شمارهٔ ۲۹۷ — مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
شمارهٔ ۳۰۱ — بسی ز اهل وفا گرچه از جفا کشتی
شمارهٔ ۳۰۲ — در چمن جلوه گر ای سرو قد ساده کنی
شمارهٔ ۳۰۴ — از آن در سینه از من کینه داری
شمارهٔ ۲۹۸ — به غیر آن ماه را بی‌مهر با من مهربان کردی
شمارهٔ ۳۰۰ — شد روزها که دارم بی مهر روی ماهی
شمارهٔ ۳۰۳ — پیام من برسان ای نسیم صبح به جایی
شمارهٔ ۲۹۹ — خوشا روزی و حبذا روزگاری
شمارهٔ ۳۰۸ — ای قد تو سرو سهی روی تو گلبرگ طری
شمارهٔ ۳۰۵ — به لب رسیده مرا جان ز محنت دوری
شمارهٔ ۳۱۲ — تو نامهربان مه همانی که بودی
شمارهٔ ۳۰۷ — اگر رود سر من چون حباب بر سر می
شمارهٔ ۳۱۰ — جفاکارا به یاران جز جفا کاری نمی‌دانی
شمارهٔ ۳۰۶ — ز می نام و نشان تا هست باقی
شمارهٔ ۳۱۱ — جفاکاری تو یارا جز جفاکاری چه می‌دانی؟
شمارهٔ ۳۰۹ — بندم از بند جدا گر تو جفا پیشه نمایی
شمارهٔ ۳۱۸ — نگاه دلکش و رفتار دلستان که تو داری
شمارهٔ ۳۲۰ — جان من گر دل به دست دلستانی داشتی
شمارهٔ ۳۱۹ — حیف از تو که با اهل وفا یار نباشی
شمارهٔ ۳۱۳ — برای مدعی ترک من ای پیمان شکن کردی
شمارهٔ ۳۱۴ — چنان گشته ام ناتوان از جدایی
شمارهٔ ۳۱۵ — دمی هزار جفا می کشم ز خوی فلانی
شمارهٔ ۳۱۶ — خوش آن محفل که هر دم ساغر می
شمارهٔ ۳۱۷ — ای دل ز تو خوش سالی و ماهی به نگاهی
شمارهٔ ۳۲۱ — وعدهٔ لطف و کرم‌ها کردی
شمارهٔ ۳۲۲ — برد از دست دلها آورد چون پیش رو دستی
شمارهٔ ۳۲۳ — جور با ما می کنی تا می کنی