رفیق اصفهانی
زاده ۱۱۵۰ – درگذشته ۱۲۱۲ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ رفیق اصفهانی
محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار رفیق اصفهانی
شعرهای رفیق اصفهانی
- شمارهٔ ۲ — به سر دارم هوای سجده خاک آستانی را
- شمارهٔ ۱ — بُوَد که درگذرند از گناهکاریِ ما
- شمارهٔ ۵ — با غیر دیدم آن صنم سیم ساق را
- شمارهٔ ۳ — رخت ای ماهرخ، ماهست، ماه دلفریب اما
- شمارهٔ ۴ — اگر بودی اثر فریاد ما را
- شمارهٔ ۶ — شب هجران همه دیدند یاران حال زارم را
- شمارهٔ ۸ — کجا میل گلستان است ما را
- شمارهٔ ۷ — ای روی نکرده سوی دل‌ها
- شمارهٔ ۱۵ — از بهر یار دیده به کار است بس مرا
- شمارهٔ ۱۰ — ای دلبری کز دلبران همتا نمی‌بینم تو را
- شمارهٔ ۱۱ — برد آن نامسلمان گر دل و جان اینچنین ما را
- شمارهٔ ۱۲ — هستم ز کوی آن بت گل پیرهن جدا
- شمارهٔ ۱۳ — تا کی خبر ز روز سفر می دهی مرا
- شمارهٔ ۱۴ — راضیم هر چه می داری به این خواری مرا
- شمارهٔ ۱۶ — از آن مژگان تر جاروب کردم آستانش را
- شمارهٔ ۹ — جفاکاری، چه می دانی تو یارا
- شمارهٔ ۲۲ — گر نیست به یاران ز وفا یار، مصاحب
- شمارهٔ ۱۸ — تا ماه رسیده آهم امشب
- شمارهٔ ۲۱ — بود اگر با قد موزون آفتاب
- شمارهٔ ۱۹ — اهل وطن بهم همه یارند و من غریب
- شمارهٔ ۲۴ — در موسمی که خیمه زند در چمن سحاب
- شمارهٔ ۲۰ — ای به زیبائی رخت چون آفتاب
- شمارهٔ ۱۷ — حیف از تو ای پری که شوی یار با رقیب
- شمارهٔ ۲۳ — آن را که نیست آگهی اصلا ز سر غیب