شمارهٔ ۶۳ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که بهترین هدیه‌ای که می‌تواند به معشوقش بدهد، فقط دل و جانش است و در جواب به این سوال که دل و جان در پیش معشوق چه ارزشی دارند، دچار تردید است. او به صورت استعاری از "سرو روان" یاد می‌کند که نمادی از معشوق است و از رفتن آن می‌ترسد. شاعر در فکر روزی است که بتواند به زندگی ادامه دهد، به ویژه که وعده‌ای از معشوق برای دیدار دوباره گرفته است. او همچنین به زاهدانی که توبه می‌کنند و از شراب دوری می‌کنند، می‌گوید که چهره معشوق، شایسته‌ای فراتر از توبه و دوری از می است. در نهایت، او از دوستی خواهد گفت که در کنار او آرامشی وجود دارد و این دوستی به دورانی شگفت‌انگیز تبدیل می‌شود.