کیان اندوه رهی معیری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به افسردگی و درد درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نی، که نماد بیان احساساتش است، از خاک او برخاسته و ناله‌های غمگینش را سر می‌دهد. اگرچه مزارش می‌تواند مکانی مملو از شادی باشد، اما به جای گل و لاله، فقط خارهای غم از خاکش می‌روید. او به صبحی که زودرس است، نمی‌خندد و به هم‌نشینی صدای مرغ شب با دل غمگینش اشاره می‌کند. شاعر خود را همچون خاکی آلوده می‌بیند، اما روحش پاک و سرشار از نور است. او همچنین بیان می‌کند که دشمنانش از ویرانی‌اش شاد می‌شوند و او آرزوی مرگ می‌کند تا دیگران از این هلاکت خوشحال نشوند.