غزل شمارهٔ ۴۲ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و هجرانی که به خاطر دوری از محبوبش تحمل کرده، سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که سینه‌اش پر از شعله عاطفه و چشمانش پر از اشک است. همچنین اشاره می‌کند که حتی یک جرعه از عشق محبوبش برایش کافی نیست و باید به میکده‌ها برود تا از زندگی و خمار عشق فرار کند. شاعر خود را به یک صحرا و محبوبش را به دریا توصیف می‌کند و عشق و جنونش را به باد بهار تشبیه می‌کند.