غزل شمارهٔ ۴۴ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از شوق و بی‌قراری عشق می‌گوید و به محبوبش خطاب کرده که دلش را به او داده و از او می‌خواهد که آرامش و قرارش را به او بازگرداند. او به رغم ناپایداری عهد محبوب، به وعده‌های او دلخوش است و در انتظار است. شاعر از محبوبش درخواست می‌کند که یا یک روز به او محبت کند یا از زندگی‌اش دوری کند. در نهایت، او از دوری محبوب و حسرت به عشقش می‌گوید و از او می‌خواهد که شرم کند و به او توجهی داشته باشد.