غزل شمارهٔ ۵۹ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی از عشق و شوق است. شاعر در آرزوی وصال معشوقش است و از عدم توانایی در تحمل دوری و مشکلات ناشی از این عشق می‌گوید. او از نعمت‌های دنیا، مانند آتش و خاک، ناامید است و همچنین به قدرت عشق و جنون خود اشاره می‌کند. در نهایت، او بر این باور است که حتی اگر عقلش را از دست بدهد، عشق به مرشد و معشوقش او را کافی و کامل می‌کند.