غزل شمارهٔ ۷۱ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به بیداری و تغییر است. شاعر از مخاطب می‌خواهد که از خواب غفلت برخیزد و دنیا را دگرگون کند. او درباره‌ی خطر کوری ذهن و عدم آگاهی هشدار می‌دهد و خواهان رهایی از ظواهر می‌شود. همچنین، شاعر به عمق وجود و عواطف انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش پر از درد است و از این‌رو باید کم‌گویی کند و به اختصار پیامش را برساند. در نهایت، او به جستجوی حقیقت و آگاهی واقعی دعوت می‌کند.