غزل شمارهٔ ۷۷ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و عاشقانه سخن می‌گوید و به جدایی و غم عشق اشاره دارد. او آرزو می‌کند که ای کاش معشوقه‌اش در کنار او بود و خود را به طور واقعی نشان می‌داد. شاعر از بی‌حالی و اندوه خود سخن می‌گوید و به تلاش دیگران برای فهمیدن عشق و جدایی اشاره می‌کند. او با اشاره به حال خود به احساسات عمیقش نسبت به عشق می‌افزاید و خود را همچون مجنون می‌داند که دل و جانش فقط برای معشوقش است. در نهایت، شاعر به گریه‌اش اشاره می‌کند و از شنیده‌ها از رضایت یا خشنودی می‌پرسد.