رباعی شماره ۲ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات از شعر نشان می‌دهد که اگر کسی در دین حق نیست، بهتر است به دنیا(چشم) ننگرد و به حقیقت(چشم دیگر) بنگرد. آن کس که از دور تو را دیده، می‌تواند تو را بشناسد، مانند قبله‌ای که از طریق قبله‌نما قابل شناسایی است. به عبارتی، حقیقت همیشه قابل مشاهده است، حتی اگر ما به آن نزدیک نباشیم.