رباعی شماره ۵۳ رضی‌الدین آرتیمانی
رضی‌الدین آرتیمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
صد شکر که یادت همه از یادم برد
وین هستی موهوم ز بنیادم برد
گفتم که دمی گریه کنم آهم سوخت
رفتم که دمی آه کشم بادم برد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر از فراموشی محبوب خود شکرگزاری می‌کند و می‌گوید که این فراموشی او را از وجود و حالتی موهومی که در آن بود، آزاد کرده است. او تصمیم می‌گیرد که برای مدتی گریه کند، ولی آتش اندوهش او را می‌سوزاند. وقتی می‌خواهد آهی بکشد، نفسش نیز از او رفته و احساس ناتوانی می‌کند.