رباعی شماره ۵۸ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالت انسان در لحظات آرامش پس از یک هیجان و شلوغی می‌پردازد. شاعر از وضعیتی صحبت می‌کند که پس از یک طوفان یا سر و صدا (شبیه به سیل) به سکوت و آرامش می‌رسند. او بیان می‌کند که چیزهایی را با چشم خود می‌بیند که دیگران با گوش‌هایشان نمی‌توانند بشنوند، و این نشان‌دهنده تجربیات و درک‌های عمیق‌تری است که ممکن است برای دیگران قابل مشاهده یا شنیدن نباشد.