نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶۰ رودکی

رودکی سمرقندی / ابیات پراکنده / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

من کنم پیش تو دهان پر باد

تا زنی بر لبم تو زابگری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به تصویرسازی از حالت خود می‌پردازد و می‌گوید که می‌خواهد دهانش را پر از باد کند تا معشوقش بر لبانش بوزد و زیبایی‌ها را به نمایش بگذارد. این تصویر نشان‌دهندهٔ عشق و تمنای زیبایی است.