نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۶۷ - در بیان آنک تن روح را چون لباسی است و این دست آستین دست روحست واین پای موزهٔ پای روحست مولانا

مولانا / دفتر سوم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

تا بدانی که تن آمد چون لباس

رو بجو لابِس، لباسی را ملیس

روح را توحید الله خوشترست

غیر ظاهر دست و پای دیگرست

دست و پا در خواب بینی و ایتلاف

آن حقیقت دان مدانش از گزاف

آن توی که بی بدن داری بدن

پس مترس از جسم و جان بیرون شدن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به اوضاع روح و بدن اشاره دارد. می‌گوید بدن مانند لباس است و روح، توحید و یکتایی خدا را بیشتر دوست دارد. دست و پا در خواب ممکن است خیال به نظر برسند و حقیقت آنها متفاوت است. در پایان، بیان می‌شود که انسان باید از خروج روح از بدن نترسد، زیرا روح بی‌نیاز از بدن است.