غزل شمارهٔ ۱۳۸۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حس مستی و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. او به اهمیت مستی در زندگی و احساساتی که با آن همراه است، اشاره می‌کند و آن را به عنوان تاج و سلطان خود می‌داند. شاعر از یار خود می‌خواهد که مستی را به او بیاورد و اعتراف می‌کند که هرگاه مستی کم شود، عمرش را بی‌ارزش می‌داند. او تأکید می‌کند که در دنیای خود جز به ساقی و باده نمی‌نگرد و از عقل و اندیشیدن فرار می‌کند. مستی را به عنوان حالتی مقدس و ارزشمند می‌شمارد و از دیگران نیز دعوت می‌کند که از باده بنوشند و مستی را تجربه کنند. در پایان، شاعر به ساربان می‌گوید که او را از مستی و باده دور نکند و این را یک سرنوشت شیرین می‌داند.