نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۹۲۳ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ای روی مه تو شاد خندان

آن روی همیشه باد خندان

آن ماه ز هیچ کس نزاده‌ست

ور زانک بزاد زاد خندان

ای یوسف یوسفان نشستی

در مسند عدل و داد خندان

آن در که همیشه بسته بودی

وا شد ز تو با گشاد خندان

ای آب حیات چون رسیدی

شد آتش و خاک و باد خندان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شادابی صورت معشوق اشاره دارد. شاعر از خوشحالی و خندان بودن چهره معشوق می‌گوید و به او تشبیهاتی می‌زند، مانند ماه و یوسف. همچنین از حالتی که در گذشته درها بسته بودند، اکنون به لطف او، همه چیز گشوده و شاداب شده است. شاعر به حضور او که همچون آب حیات است، اشاره کرده و تأثیر مثبتی که بر جهان دارد را توصیف می‌کند. در کل، شعر به عشق و زیبایی و شادی ناشی از حضور محبوب می‌پردازد.