غزل شمارهٔ ۲۳۴۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعایی است به خدا، که در آن شاعر از خدا می‌خواهد تا مطربان را با نعمت و هنری خاص پر کند و به آن‌ها توانایی و دست و پای قوی عطا کند. شاعر همچنین از خدا می‌خواهد که عشق را در دل‌های آن‌ها قرار دهد و با صدای نغمه‌هایشان، گوش‌ها را پر از پیام‌های خوش کند. او به کبوتران عاشق اشاره می‌کند که در عشق ناله می‌کنند و از خدا می‌خواهد که از لطفش، آن‌ها را به حصاری مستحکم حمایت کند. همچنین، شاعر از خدا درخواست می‌کند که هوش و حوصله را به مدح و ستایشش و الهام بخشد. در انتها، او ابراز می‌کند که نیازی به درخواست‌های بزرگ ندارد و فقط خواهان بخشش و لطف خداوند است.