غزل شمارهٔ ۲۳۴۷ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خدایا رحمت خود را به من ده
دریدی پیرهن تو پیرهن ده
مرا صفرای تو سرگشته کرده‌ست
ز لطف خود مرا صفراشکن ده
اگر عالم به غم خوردن به پای است
مده غم را به من با بوالحزن ده
خدایا عمر نوح و عمر لقمان
و صد چندان بدان خوب ختن ده
سهیل روی تو اندر یمن تافت
مرا راهی به سوی آن یمن ده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که رحمتش را به او عطا کند و همچنین از او درخواست می‌کند که برغم‌ها و غصه‌هایش فائق آید. او به عمر طولانی و نیکویی شخصیت‌های بزرگ مانند نوح و لقمان اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد که این عمر را به او بخشیده و راهی به سوی خوشی و زیبایی‌ها، همانند ستاره سهیل، به او نشان دهد. به‌طور کلی، این شعر در جستجوی رحمت و لطف الهی و درخواست آرامش و خوشبختی است.