غزل شمارهٔ ۳۱۶۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی مفهوم وجود و ارتباط انسان با جهان هستی می‌پردازد. شاعر از خاموشی ناطق و نعره‌های پنهانی می‌گوید و به تفاوت بین وجود فردی و جمعی اشاره می‌کند. او باغ را نماد زندگی می‌داند که بدون حضور انسانی، مرده و زندانی است. همچنین، وجود انسان را به دریا و صورتش را به ابر می‌سازد و بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی در تنهایی و جدا بودن از یکدیگر معنایی ندارد. شاعر، با تأکید بر مفهوم «یکی‌گویی» و دوری از اعتراض و جدایی، به یگانگی و همبستگی بین انسان‌ها اشاره دارد و دعوت به درک و فهم عمیق‌تری از زندگی می‌کند. در نهایت، او به تلاشی برای رسیدن به وحدت و آشتی با وجود و خدا اشاره دارد.