غزل شمارهٔ ۳۲۲۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با احساس عمیق عشق و شوق سروده شده است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که با او در آتش عشق بسوزد و لحظاتی سرشار از اشتیاق و دلتنگی را سپری کنند. او به بیان تجارب عاشقانه‌اش در شب‌ها و مجالس شادابی می‌پردازد و به دیگران توصیه می‌کند که از خواب و فرار بپرهیزند، زیرا عشق و وصال مانند سیلابی جاری است که همه چیز را تسخیر می‌کند. شاعر در انتها به تجلی الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که خود را در این آتش عشق مشاهده می‌کند.