غزل شمارهٔ ۶۷۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره فرار غم از افرادی است که در قلب و ذهن خود دانش و آگاهی دارند. شاعر می‌گوید که غم مانند دزدی است که از افرادی که به حقیقت و دردهای خود آگاهند، فرار می‌کند. او به وضوح بیان می‌کند که غم به کسانی که بینا و دانا هستند، نزدیک نمی‌شود و همواره از آنها دوری می‌گزیند. در نهایت، شاعر از وضعیت خود بیان می‌کند که هرچند او می‌تواند غم را مشاهده کند، اما غم نیز از او می‌گریزد و او را تنها می‌گذارد. به عبارتی، این شعر به نوعی به مواجهه با غم و تلاش انسان برای غلبه بر آن اشاره دارد.