غزل شمارهٔ ۸۵۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ حال و هوای جشن و شوری است که در یک خانه جریان دارد. مستانی تازه به جمع پیوسته‌اند و دیوانگان هم زنجیرهای خود را شکسته‌اند. با وجود احتیاطی که در نظر گرفته شده بود، صدای شادی و سرزندگی به گوش می‌رسد. جان‌های مستان با دل‌های پر رازی که دارند، ناگهان از قفس آزاد شده و پرواز می‌کنند. آن‌ها به نشانه‌ی شادی، سبوهای خود را می‌شکند و در عیش و نوش غرق می‌شوند. راوی که خود را به جمع رسانده، ابتدا از شگفتی و حال آن‌ها متاثر می‌شود. ساقی‌ای در میانه آشوب‌ها ظاهر می‌شود و می‌گوید که از آن زمان به بعد، تلخی را در زندگی احساس کرده است. شعر در کلیت خود به آزادی و شادی مستان و غفلت از محدودیت‌ها اشاره دارد.