غزل شمارهٔ ۹۷۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به وصف زیبایی و تاثیر بی‌نظیر یک شاهد (نماد عشق و زیبایی) می‌پردازد. او به تحلیل قدرت این شاهد می‌پردازد که بت و بتخانه (نماد زشتی و عقب‌ماندگی) را از بین می‌برد. شاهدان دیگری نیز در جهان وجود دارند که کسی به یادشان نمی‌افتد. زیبایی رخسار این شاهد به حدی است که گویی آسمان‌ها را به هم می‌زند و تابش او جان‌ها را شاداب و رقصان می‌کند. این شعر نمادی از عشق، زیبایی و آزادی است که حتی فراتر از محدودیت‌ها و مشکلات می‌رود. مانند پرواز شمس تبریزی، این زیبایی فرار از قید و بندها را نوید می‌دهد.