رباعی شمارهٔ ۱۰۱۴ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش
اندر طلب چو من نگاری همه خوش
در فصل بهار و نوبهاری همه خوش
چون قند و نبات در کناری همه خوش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و دلنشینی زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چشم‌انتظاری او برای چنین معشوقی، در هر فصلی زیبا و شیرین است. او همچنین به شوق و سرزندگی بهار و لطافت آن مانند قند و نبات پرداخته و می‌گوید که تمام این زیبایی‌ها فرح‌بخش و دلپذیر هستند.