رباعی شمارهٔ ۱۲۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مسأله‌ای فلسفی اشاره دارد، که یک چیز وجود دارد که باعث لذت و زیبایی در ظاهر می‌شود و بدون آن، ظاهر ناخوشایند و کدر می‌شود. همچنین بیان می‌کند که این چیز ممکن است به مدت یک لحظه از نظر دور شود، اما در آنِ واحد هم می‌تواند از فراسوی حقیقت بر صورت زندگی تأثیر بگذارد. در کل، این شعر با مفهوم وجود و غیاب بُعدی از زیبایی و لذت زندگی سر و کار دارد.