رباعی شمارهٔ ۱۸۲۹ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چشمان خمار و روی رخشان داری
کان گوهر و لعل بدخشان داری
گیرم که چو غنچه خنده پنهان داری
گل را ز جمال خود تو خندان داری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چشمان و چهره معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از گوهری با ارزش و سنگی گرانبها به عنوان تشبیه استفاده می‌کند و می‌گوید حتی اگر معشوقه خنده‌اش را پنهان کند، زیبایی و دلربایی او باعث می‌شود که گل‌ها نیز از جمالش شاداب و خندان باشند.