رباعی شمارهٔ ۲۲ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای دریا دل تو گوهر و مرجان را
درباز که راه نیست کم خرجان را
تن همچو صدف دهان گشاده است که آه
من کی گنجم چو ره نشد مرجان را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به دریا و دل انسان تشبیه شده است. شاعر به دریا اشاره می‌کند که مملو از گوهر و مرجان است، ولی راهی برای دسترسی به این زیبایی‌ها وجود ندارد. او همچنین به صدفی اشاره می‌کند که دهانش گشوده است و احساس ناامیدی می‌کند که نمی‌تواند به آن زیبایی‌ها (مرجان‌ها) دست یابد. در مجموع، مضمون اصلی شعر حس ناشناخته و ناپیدای زیبایی و محدودیت‌هایی است که انسان در دسترسی به آن‌ها دارد.