مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵۶ — چون جوشش خنب عشق دیدم ز تو من
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵۵ — چون بنده نه‌ای ندای شاهی میزن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵۹ — خود حال دلی بود پریشانتر از این
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵۸ — چون زرد و نزار دید او رو یک من
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۰ — در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۳ — در چشم منست ابروی همچو کمان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵۷ — حرص و حسد و کینه ز دل بیرون کن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۱ — در بحر کرم حرص و حسد پیمودن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵۴ — چون آتش می‌شود عذارش به سخن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۲ — در پوش سلاح وقت جنگ است ای جان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۴ — در حضرت توحید پس و پیش مدان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۵ — در دیدهٔ ما نگر جمال حق بین
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۶ — در راه نیاز فرد باید بودن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۲ — دلها مثل رباب و عشق تو کمان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۹ — دل باغ نهانست و درختان پنهان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۵ — دی از تو چنان بدم که گل در بستان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۳ — دوش آنچه برفت در میان تو و من
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۰ — دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۶ — دیدم رویت بتا تو روپوش مکن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۷ — رفتم به طبیب و گفتم ای زین‌الدین
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۸ — دل از طلب خوبی بی‌چون گشتن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۱ — دل گرسنهٔ عید تو شد چون رمضان
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۷ — در عشق تو شوخ و شنگ باید بودن
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷۴ — دوشست دیدم یار جدائی جویان