بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

حضرت سعدی حکایت شخصی را بیان می‌کند که در جنگلی به روباهی برمیخورد. از قضا روباه دست و پا ندارد و نحوه‌ی معاش و گذران زندگی توسط روباه، باعث تعجب وی می‌شود. او متوجه می‌شود که هر روز شیری، حیوانی را شکار می کند و باقی مانده غذایش را برای روباه می گذارد و بدین ترتیب روباه روزگار می‌گذراند.مرد تعجب کرده و یقین پیدا می‌کند که حتی بدون تلاش و کوشش خداوند روزی‌رسان است، سپس روش روباه بی دست و پا را در پیش می گیرد. او آنقدر منتظر می‌ماند تا دیگران برایش غذا بیاورند و خودش کار نکند ولی خبری نمی‌شود.پس از گذشت چند روز، در حال ضعف و بی حالی ندایی درونی به او می‌رسد که به او گوشزد می‌کند باید از همت، تلاش، جوانی و مردانگی خودش برای کسب روزی استفاده کند، منتظر کمک و منت دیگران نباشد و به جای این که مثل روباه منتظر کمک دیگران بماند، مانند شیر باشد و سعی کند به دیگران کمک کند.حضرت سعدی در این داستان به خواننده می‌آموزد که هیچ چیزی بدون تلاش و بدون زحمت بدست نمی آید؛ وی انسان را به تلاش و کوشش برای کسب روزی بی‌منت فرا میخواند و یادآوری می‌کند که اگر کاری از دستمان بر می‌آید باید به کسانی که ناتوان هستند انجام دهیم.حضرت سعدی عقیده دارد خداوند به بندگانی لطف می کند و گناهانشان را می آمرزد که دیگران به لطف وجود آنان در آسایش بوده و کمک رسان همدیگر هستند.