قصاید — دیوان اشعار ادیب صابر
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۶ — نماز شام چو کرد آن لطیف کودک خوب
- شمارهٔ ۲ — همی تا بقا ممکن است آسمان را
- شمارهٔ ۱ — نوبهار بدیع بی همتا
- شمارهٔ ۵ — رخ تو شحنه خوبی شده ست و زلف نقیب
- شمارهٔ ۳ — سه تحفه داد فراق دو زلف دوست مرا
- شمارهٔ ۸ — چو بر جان من شد هوای تو غالب
- شمارهٔ ۴ — لب تو طعنه زند گوهر بدخشان را
- شمارهٔ ۷ — لبت به رنگ شراب است و میل من به شراب
- شمارهٔ ۱۴ — آسمانی است فروزنده به رایی صایب
- شمارهٔ ۱۰ — سرو سیمینی و بار سرو سیمین آفتاب
- شمارهٔ ۱۲ — شب آدینه و من مست و خراب
- شمارهٔ ۹ — مال و جمال و بی غمی و صحت و شباب
- شمارهٔ ۱۳ — ای خجل با روی و زلفت روز و شب
- شمارهٔ ۱۱ — چند بارم بر فراق دلبران از دیده آب
- شمارهٔ ۱۶ — دولت سلطان ما فرمان یزدان آمده ست
- شمارهٔ ۱۵ — جور از این برکشیده ایوانست
- شمارهٔ ۱۷ — تویی که مهر تو در مهرگان بهار من است
- شمارهٔ ۲۰ — تا دلم در دست آن سیمین بر سنگین دل است
- شمارهٔ ۱۹ — شمشاد قد و لاله رخ و یاسمین بر است
- شمارهٔ ۲۳ — هرگز ندید چشم جهان روی مکرمات
- شمارهٔ ۲۱ — طرف چمن که خلعت فصل بهار یافت
- شمارهٔ ۲۲ — روی تو به حسن حور عین است
- شمارهٔ ۲۴ — رخ تو روز منیر است و زلف تو شب داج
- شمارهٔ ۱۸ — خوشا وقتا که وقت نوبهار است
- شمارهٔ ۳۱ — زلف تو از مشک و مشک پر گره و بند
- شمارهٔ ۳۰ — چه لعبتی است که او سر بریده خوب آید
- شمارهٔ ۲۷ — گر ز جفا دوست پشیمان شود
- شمارهٔ ۲۹ — سبزه ها چون نقش دیبا دلبر و زیبا شدند
- شمارهٔ ۲۸ — این پری رویان که با زلف پریشان آمدند
- شمارهٔ ۲۵ — آزر و مانی که صورتهای دلبر کرده اند
- شمارهٔ ۳۲ — اگر چه عشق بتان سر به سر بلا باشد
- شمارهٔ ۲۶ — خوبی به روی خوب تو اقرار می‌کند
- شمارهٔ ۴۰ — بت سرو قدی و سرو سمن بر
- شمارهٔ ۳۵ — آنکه رویت را به حسن روی شیرین آفرید
- شمارهٔ ۳۷ — سرو سیمینی و سیمین سرو را یاقوت بار
- شمارهٔ ۳۶ — صورتگران چه حیله و تدبیر کرده اند
- شمارهٔ ۳۴ — آمد آن فصل که در وی همه جز مل نخورند
- شمارهٔ ۳۸ — بر روی آفتاب تو آن زلف تابدار
- شمارهٔ ۳۹ — اگر ندیده ای از مشک پیش لاله سپر
- شمارهٔ ۳۳ — چنین یاری که من دارم به حُسنش یار کی باشد
- شمارهٔ ۴۷ — امارت گرفت افتخاری دگر
- شمارهٔ ۴۶ — چو کهربا شد برگ و چو لعل گشت عصیر
- شمارهٔ ۴۸ — روزه رفت و رسید عید فراز
- شمارهٔ ۴۵ — زهی در غمزه چون هاروت ساحر
- شمارهٔ ۴۳ — ای رخ و زلفین تو در فتنه دام روزگار
- شمارهٔ ۴۱ — چه حلقه هاست بدان زلف تابدار اندر
- شمارهٔ ۴۲ — زنایبان رخ و چشم و زلفت ای دلبر
- شمارهٔ ۴۴ — خمار داد سرم را به چشم نیم خمار
- شمارهٔ ۵۵ — در شد چمن باغ به دیبای ملمع
- شمارهٔ ۵۶ — ای اوج چرخ قصر معالیت را شرف
- شمارهٔ ۵۳ — رویت از روم نشان دارد و زلفت زحبش
- شمارهٔ ۵۴ — شکر بارد همی از ناردانش
- شمارهٔ ۵۲ — ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش
- شمارهٔ ۵۱ — چو دیده دید بر آن روی آبدار آتش
- شمارهٔ ۴۹ — بسته است رنگ روی مرا بر میان خویش
- شمارهٔ ۵۰ — دیدم کنار خویش تهی از نگار خویش
- شمارهٔ ۵۹ — گر نبودی ماه را بر آسمان هر مه محاق
- شمارهٔ ۶۳ — آمد ز حوت چشمه خورشید در حمل
- شمارهٔ ۶۴ — دهان خزینه گوهر شده ست و گوش صدف
- شمارهٔ ۵۷ — دلم را دیده عاشق کرد عاشق
- شمارهٔ ۵۸ — در این برف و سرما چه چیز است لایق
- شمارهٔ ۶۲ — جز با لب نوشین تو نوشم نشود مل
- شمارهٔ ۶۱ — ای در حسد چشم تو هاروت به بابل
- شمارهٔ ۶۰ — گهی حریف خلافی گهی رفیق وفاق
- شمارهٔ ۶۹ — قد من شد چو دو زلف به خم دوست بخم
- شمارهٔ ۶۵ — مرا بگوی در آن نار دانه به دو نیم
- شمارهٔ ۷۲ — وقت بهار نو صفت نو بهار کن
- شمارهٔ ۶۶ — رخت به باغ ارم ماند ای بدیع صنم
- شمارهٔ ۷۰ — لعبت لاغر میانی دلبر فربه سرین
- شمارهٔ ۷۱ — بهشت گشت به اردیبهشت و فروردین
- شمارهٔ ۶۷ — بستد ز من آن پسته‌دهن دل به دو بادام
- شمارهٔ ۶۸ — چه جوهر است که ماند به چرخ آینه فام
- شمارهٔ ۷۸ — گفتم رسید ماه بزرگ ای رخت چو ماه
- شمارهٔ ۷۶ — ای تو را مملکت حسن شده زیر نگین
- شمارهٔ ۸۰ — نبید روشن و آواز رود و روی چو ماه
- شمارهٔ ۷۹ — ای با تو دلم همه وفا کرده
- شمارهٔ ۷۷ — روی زرینم از اندیشه سیمین بر او
- شمارهٔ ۷۴ — فروغ لاله و بوی گل و نسیم سمن
- شمارهٔ ۷۳ — آمد شکسته دل شده با زلف پرشکن
- شمارهٔ ۷۵ — جهان جوان شد از این نوبهار تازه جوان
- شمارهٔ ۸۱ — ای قامتت قیامت سرو چمن شده
- شمارهٔ ۸۲ — ای زرخسار تو در دی تازه گلزار آمده
- شمارهٔ ۸۵ — صحن چمن که خرم و زیبا شود همی
- شمارهٔ ۸۴ — نباشی یک زمان از عشق خالی
- شمارهٔ ۸۷ — اگر به صورت روی تو آفتابستی
- شمارهٔ ۸۸ — نیسان نسیم باغ معنبر کند همی
- شمارهٔ ۸۶ — ای زلف یار من زرهی یا زره گری
- شمارهٔ ۸۳ — عشقت ز بس که شعبده پیدا کند همی
- شمارهٔ ۹۳ — زلف به شانه زنی و طره فشانی
- شمارهٔ ۹۵ — گر صد یک از جمال تو در مشتریستی
- شمارهٔ ۹۰ — ای زلف دلبر من دلبند و دلگسلی
- شمارهٔ ۸۹ — نیکوی بر توست عاشق دیگران بر نیکوی
- شمارهٔ ۹۲ — بهار لاله رخساری نگار سرو بالایی
- شمارهٔ ۹۶ — زهی زقد و رخت سرو و لاله را خجلی
- شمارهٔ ۹۴ — تنم به مهر اسیر است و دل به عشق فدی
- شمارهٔ ۹۱ — گر نه بر آن روی چو دیباستی
- شمارهٔ ۱۰۰ — روزگار نوبهار آید همی
- شمارهٔ ۱۰۱ — مرا دلی است که دعوی کند به عشق همی
- شمارهٔ ۱۰۲ — ربوده ای زمن ای گل لباس برنایی
- شمارهٔ ۹۹ — کرا نیست دل در کف دلبری
- شمارهٔ ۹۸ — ای به قامت چو سرو بستانی
- شمارهٔ ۹۷ — گر دل و دلبر مرا دایم به فرمان باشدی