شمارهٔ ۹ ادیب صابر
ادیب صابر / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
زبس گل که در باغ ماوی گرفت
چمن رنگ ارژنگ مانی گرفت
صبا نافهٔ مشک تبت نداشت
جهان بوی مشک از چه معنی گرفت؟
مگر چشم مجنون به ابر اندر است
که گل رنگ رخسار لیلی گرفت
رخ سوسن سیم‌سیما ز نور
مثال کف دست موسی گرفت
سر نرگس تازه از زر و سیم
نشان سر تاج کسری گرفت
چو رهبان شد اندر لباس کبود
بنفشه مگر دین عیسی گرفت
به مَی ماند اندر عقیقین قدح
سرشکی که در لاله ماوی گرفت
قدح گیر یک چند و دنیا مگیر
که بدبخت شد هر که دنیی گرفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بر زیبایی و جاذبه گل‌ها و طبیعت تأکید دارد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا، حس و حال شادی و سروری را که از گل‌ها و رنگ‌های مختلف به وجود می‌آید بیان می‌کند. او همچنین به تأثیر عشق و زیبایی در دل انسان‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دنیا و زیبایی‌های آن زودگذر هستند. به نوعی، نویسنده به ما می‌گوید که توجه به زیبایی‌های دنیوی باید مقطعی باشد و نباید به آن وابسته شویم، چرا که در نهایت، هر کسی که به دنیا وابسته باشد، بدبخت خواهد شد.