غزلیات — دیوان اشعار ادیب صابر

ادیب صابر / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۲ — ساقی بده آن می مصفا را
• شمارهٔ ۱ — ساقی کمی قرین قدح کن شراب را
• شمارهٔ ۳ — ساقی بده آن شراب گلگون را
• شمارهٔ ۷ — چهرهٔ باغ زعفرانی گشت
• شمارهٔ ۸ — عید خوبان را چو روی خویشتن آراسته است
• شمارهٔ ۱۰ — چون زلف تو بی قرارم از عشقت
• شمارهٔ ۱۱ — بر سپهر نیکویی رویش چو مه خرمن زده است
• شمارهٔ ۴ — دوش نبرده‌ست مرا هیچ خواب
• شمارهٔ ۵ — گر باده با مشافههٔ دوستان خوش است
• شمارهٔ ۶ — روی من چین از فراق آن نگار چین گرفت
• شمارهٔ ۹ — زبس گل که در باغ ماوی گرفت
• شمارهٔ ۱۹ — چشم من بی روی تو روشن مباد
• شمارهٔ ۱۲ — آن باده را که گونه بیجاده آمده است
• شمارهٔ ۱۴ — می خوارگان که باده ز رطل گران خورند
• شمارهٔ ۱۸ — دیده که رخ و زلف تو از دور ببیند
• شمارهٔ ۱۵ — گرچه رخش همیشه حکایت ز مه کند
• شمارهٔ ۱۳ — باد سحری طرب فزاید
• شمارهٔ ۱۶ — هر که معشوق محتشم دارد
• شمارهٔ ۱۷ — آن عهد و وفای ما کجا شد
• شمارهٔ ۲۵ — ای دو لب تو ز شهد خوشتر
• شمارهٔ ۲۷ — آورد به ما بلبل عاشق خبر گل
• شمارهٔ ۲۰ — دلم بی روی تو خرم نباشد
• شمارهٔ ۲۴ — هر گه که گل لعل بخندد به چمن بر
• شمارهٔ ۲۲ — با من دلت آشنا نمی گردد
• شمارهٔ ۲۶ — همه مقصود ما شد راست امروز
• شمارهٔ ۲۳ — ای از بنفشه زلف تو پر پیچ و تاب تر
• شمارهٔ ۲۱ — دل من بی تو حکایت ز دهان تو کند
• شمارهٔ ۳۱ — بیا که با سر زلف تو کارها دارم
• شمارهٔ ۳۲ — پیک دو زلف دلبری ای باد صبحدم
• شمارهٔ ۳۳ — ای دل غبار غم ببرد باد صبحدم
• شمارهٔ ۳۵ — دل به عشق روی دلبر شاد کن
• شمارهٔ ۳۰ — زان دو لب چون عقیق یارم
• شمارهٔ ۲۸ — رونق گرفت کار می از روزگار گل
• شمارهٔ ۳۴ — عید است و حق عید بباید شناختن
• شمارهٔ ۲۹ — بلبل گشاده کرد زبان بر ثنای گل
• شمارهٔ ۳۹ — خلعت چشم من است راحتِ دیدار تو
• شمارهٔ ۳۸ — چون زلف تو بی قرارم از تو
• شمارهٔ ۴۱ — شب شنیدستی ز روز آویخته
• شمارهٔ ۳۷ — ای شب تاری غلام موی تو
• شمارهٔ ۴۳ — گر به دو رخ فتنهٔ نظّاره‌ای
• شمارهٔ ۴۰ — ای سپه عشق تو بر ما زده
• شمارهٔ ۴۲ — ماه را ماند رُخش ناکاسته
• شمارهٔ ۳۶ — بلبل رسید نغمهٔ بلبل رها مکن
• شمارهٔ ۴۶ — از مشک ناب سلسله بر مه فکنده‌ای
• شمارهٔ ۴۸ — گشتم از هجر او نزار چو نی
• شمارهٔ ۴۷ — ای باد صبحدم، دم عیسی و مریمی
• شمارهٔ ۵۰ — گر مرا سودای آن یار کمانکش نیستی
• شمارهٔ ۴۴ — سپهر نیکویی را مهر و ماهی
• شمارهٔ ۵۱ — به جان و دل ترا باشم، چه باشد گر مرا باشی
• شمارهٔ ۴۵ — تنگ است مرا دل ز غم تنگ‌دهانی
• شمارهٔ ۴۹ — به روی توام دل گشاید همی
• شمارهٔ ۵۲ — نگارا صد هزاره گر دلستی
• شمارهٔ ۵۳ — گر نه ز رقیبِ ناخوشستی
• شمارهٔ ۵۴ — مکن از من حذر ای بی معنی