شمارهٔ ۱۷ ادیب صابر
ادیب صابر / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز روزگار مرا خار هست و خرما نیست
مثل خطاست که گویند خار با خرماست
ز خاک نزد فلک کمترم، که از خورشید
نصیب او همه زرّ و نصیب من گرماست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده به وضعیت ناپسند خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که مانند یک خار به دور از خرما (نعمت و خوبی) زندگی می‌کند و خود را نسبت به خورشید، که نماد روشنایی و ثروت است، کمتر می‌داند. در نهایت، او به تفاوت در سرنوشت‌ها و نعمت‌ها اشاره می‌کند، جایی که او فقط گرما (سختی و مشقت) نصیبش شده است.